Çığ gibi büyüyor insanlık, savaşmak için yanıp tutuşanların inadına, bütün engel olma, savaşma çabalarına-çılgınlığına rağmen.

Eskisi gibi kolay öldür diyemiyorlar.

Diyemedikleri için bir taraftan silah tüccarlığı yaparken, diğer taraftan “orantılı-orantısız” güç yarıştırıyorlar.

Gücün orantılısı olur mu demeyin, Türkiye Başbakan’ı söylüyor, şikayet ediyor. Diyor ki; İsrail orantısız güç kullanıyor.

Soruyoruz biz, İsrail nasıl bir güç kullanmalı Başbakan, tarifini yapar mısınız?

5 kişi yerine 1 kişi mi öldürmeli?

Başbakan, siz Davos’ta, halkların gözünü boyamak, savaş çılgınlığının “mantıklı” sebeplerini izah etmek üzere kalın cümleler kurarken, aslında öldürmenin tarifini yaptığınızı kimse görmüyor sanıyorsunuz…

Ben görüyorum.

Savaş savaştır, güç güçtür, savaşa karşı tepki cümlelerle verilmez, eylemlerle gösterilir!

Sevgili başbakan,1300 kişinin öldüğü bir olay küçümsenemez. Bunu biliyoruz. Fakat dahası, bir kişinin öldüğü bir olay bile küçümsenemez.

Yine de siz çıtayı yükselttiniz, artık aleni bir biçimde bir savaşa karşı sesinizi çığ gibi yükselttiniz!

Şimdi sizi yeni bir adım atmaya çağırıyorum.

Samimi güçlü bir adım atmaya çağırıyorum. Dünyanın her yerinde ki savaşlara, çatışmalara karşı daha gür sesle konuşmanızı istiyorum.

Türkiye’nin Davos’tan barışa çıkışını daha şanlı hale getirmeye çağırıyorum sizi.

Elbette yapamayacaksınız, İsrail’e “öldürebilirsin ama fosforlu bombayla olmaz” demeyi sürdüreceksiniz.

Sizce ne olduğu önemli değil, bence tercümesi bu söylediklerinizin.

Biz tarihe taşımayı sürdüreceğiz kimin savaşı desteklediğini, kimin barışı!

Nihayetinde bu adam, daha uzun boylu olmasa bile kısada olmadığı gibi, herhangi bir film sahnesinde karşılaşılan yıllar sonra evine dönen devrimci ya da işkenceye uğramış figüründen uzak gözükse bile, herhangi bir film sahnesinde ki kadar net bir gidişe benzeyen hikayenin kendisiydi…

Kimi zaman küçük çocukların işaret ederek bu abi teröristmiş demelerine aldırmayıp birde üzerine gülümsemesi, hatta giderken yine o küçük çocuklardan birini görünce yeniden gülümsemeye başlaması, bir ruhsal dinginliğin ya da yaşanılan bütün travmaların sona erdiğinin ispatı gibi duruyordu.

Sessizlik, işte sessizlik hayatın adadığı en büyük direniş öyküsünün başlangıç noktası gibi dursa da, önüne zamanı alıp koyduğunda sanki Pasifik okyanusunda bir yerlerde, birkaç mercan adasında huzuru bulabilecek olduğuna dair inancını bile yitirdiği günlerden kalan bir kelimeydi sessizlik…

Ah kim istemezdi ki bir deniz kenarında birkaç kaya, güneş ve kum ile zamanın büyük bir bölümünü haytalık yaparak ya da bir şeyler yazarak geçirmesin… oysa yazmaktan daha güzel olan bir şey vardı, o da yaşamaktı.

Bütün filmlerde geçer, yazar herhangi bir adaya yerleşir, ya da bir koyda ve öyküsünü patlatmak için kalemi eline alır, o sırada bir küçük aşk yaşamazda değil hani. Mutlak olmalıydı bir güzel, sevimli ve kesinlikle namuslu, hatta eline erkek eli değmemiş bir kız hikayenin bu kısmında…

Sevmeliydi üstelik…

Küçük oyunlar oynamalılardı, birbirlerine kimi zaman en sertinden, kimi zamanda en yumuşağından kur yapmaları gerekliydi. Belki en sonunda yazar koydan ayrılırken alır götürürdü kızı, güzel bir bebekleri olacakmış gibi film biterdi.

Sahne kapanır, ışıklar açılır ve seyirci en muhteşeminden beğenisi ile sinema salonunu terk ederdi, bir daha ki filmde görüşmek üzere.

Kitapların yazıldığı filmler böyledir…

Oysa bu hikayede böyle olmamıştı, derinden yaşanılan bir sevgi var mıydı ortada, paylaşılan mutlu anları geri dönüp yad etmek gereklimiydi işte bunu yine küçük çocuklardan biri bu abi teröristmiş diye yanındakine fısıltıyla işaret ederken, uzun boylu olmasa bile kısa boylu sayılmayan bu adam, aşağı doğru bu sıcak yolda yürürken bilmiyordu.

Bildiği bir şey vardı, bir çok güzel bahar, bir çok güzel kış ve bir çok güzel yaz geçirmişti bu ara mahallede, tozlu topraklı yollarda. Bir çok seferinde şimdi peşinden gelmesini istediği, sonra bir an vazgeçip gelmemesini istediği kadından sebep acı çekmiş, belki bu yola bir çok hatırayı gömmüş gidiyordu…

Hikayenin sapma noktasına gelince, anlaşıldığı gibi burası bir koy ya da ada, veya bir sahil kasabası değildi. Bildiğimiz, küçük çocukların en yakınındaki okuluna gittiği, babaların herhangi bir yerde işçi olduğu, annelerin ise küçük çocukları ile mahalle dostlukları arasına sıkışan bir yaşam sürdüğü, bildiğimiz ara sokaklardan oluşan bir mahalle…

Herkesin kapı önünde oturduğu, evlerin arasına çamaşır asılan çingene mahallelerinden de değil… bildiğimiz, kadınların evde olduğu, bayramların karşılıklı komşu ziyaretleri ile geçtiği, kimilerinin köye gittiği, hatta yolun birkaç yerinde kahvehanelerin olduğu, babaların ya da gençlerin oradan servise binip işe gittiği bir mahalle… sağına soluna internet kafelerin döşendiği…

Küçük çocukların yaşama dair herhangi bir umudu kalpleriyle birlikte büyüttükleri, yazın yakındaki camiden Arapça kuran okumayı, dua etmeyi öğrendikleri mahallelerden biri işte…

Hikayenin bir başka sapma noktası ise, söz konusu kadın öyle eline erkek eli değmemiş bir mahalle kızı olmadığı gibi mahallenin erkekleri tarafından yakından tanınan bir yosmada değildi. Hiçbir zaman küçük oyunlar oynamamışlar, birbirlerine kur yapmamışlar, kadının diğer erkeklerle olan ilişkilerini gizlemediği, adını adamın hiçbir şey koyabildiği, ilişki olmayan bir ilişkiydi… kadının önemsemediği, adamın bir şekilde hissettiği…

Son sapma noktası ise, bu adam kitap falan yazmıyordu. Öyle kendi halinde basit yaşamı vardı ve yazmaktan çok yaşamakla ilgiliydi. Son yıllarında ise bu mahallede hiçbir şey yaşamadan kendi halinde bir ezber bozucu görünümündeydi.

Şimdi gitmek istiyordu yavaşça, ve kadına gel dememişti, işte burada, gel dediği için kadın elbette gelmezdi ama yine de bir sızlama çöktü içine, hiç olmazsa gel demeliydi…

Birkaç yıl önce başlamıştı her şey. Yirmili yaşlarını sağda solda çalışarak, gezerek geçiren bu adam, insanları yakından tanımayı öğrenmiş, hatta bir çok gizli sırlarına ulaşmış ve bir gün ansızın kendini bu babadan kalma mahalleye atmıştı. Bahçesi olan bir evde, kimi zaman bahçede kitap okuyarak, bilgisayar başında kızlarla chat yaparak, mahalledeki küçük çocukların onu seyrettiğine aldırmadan mahallede ve şehrin merkezinde yürüyerek vakit geçirmişti bol bol.

Hayat, işte hayat denilen kelimeye kim ne derse desin adam için bir açıklaması vardı, yitirilen bütün duyguların doyumsuzlukla kesiştiği, aslında hayatta hiçbir şeyin önemli olmadığı gibi her şeyin kendini kendince bir öneme vehmettiğini çözebildiyse de, önemlilik ya da önemsizlik sınamasının gereksiz bir bütün teşkil ettiği toplam bir sınamaydı hayat.

Kadın hikayeye bir gece ansızın dahil olmuştu. Tanışma merasimi daha çok bu iki kişinin kim olduğu üzerine kendini kurgularken, adam için kendini tanıtacak bir ifadenin olmadığı düşüncesi yerleşikti. Kadın ise; meçhul kelimelerin birleşiminden oluşan yegane toplumsal sorunların üzerine çöreklendiği, ne iş yaptığı önemli olmayan, özgür, kentli ve bireydi.

Bu iki kişinin, her ilişkide ortak bir şifrenin olduğu düşünüldüğünde, ortak şifresi ayna idi. Adam için ayna bir başka açıdan önemliydi, çünkü mahallenin imamı ile girdikleri ağız dalaşında, imamın sürekli aşkın ayna olduğu, insanın kendisini gösterdiği savı ve bu savda aşk ile varılabilecek en temel insani duygunun tanrı aşkı olduğu düşüncesinde olması şüphesiz bu adamı tetikliyor ve tanrı diye bir şey olmadığından insanlar kendilerine mi aşık oluyor diye sorgulayıp duruyordu imamı gereksiz yere.

Kadın adamın hayatına girdikten bir süre sonra adama dönüp senin aynan kırık demişti, adamın anlamsız bakışına aldırmadan sözüne devam etmişti, kadının ne söylediğini bir önemi yok ama şu anlaşılıyordu söylediklerinden; senin kafan kırık…

Oysa bir gece, kadın adama misafir olduğunda, elinde ki kadehi salonun ortasında asılı duran kocaman aynaya atıp, terk etti beni orospu çocuğu diye söylenirken, adam kadına seni seviyorum demişti. Kadın bu söze, bundan sonra her söylendiğinde verdiği cevabı vermeye başladı; sen daha iyi bir kadına git, benim gibi onun bunun kucağından kalkmayan birini ne yapacaksın…

Daha iyi bir kadın, bu herhalde bakire bir kız bul demek oluyordu, yine de o sabah kadın ayıldığında adamın yanına bahçedeki koltuğa gelip, bir köşesine eteğini toplayarak kurulduğunda adamı bir gülme tutmuş ve söze girmişti; tam bir mahalle kızına benzedin işte, aferin sana, üstelik aynayı da sen kırdın… seninde aynan kırık artık.

Kadın bu söze alınmış olacak ki alırım sana bir ayna deyiverdi. En sağlamından olsun, kadeh çarpmasına karşı dayanıklı olsun diye tamamladı adam cümleyi. Git şimdi benim aynamı al… yok, git şimdi içeri çay demle, içelim, hem ayna borcunu da ödemiş olacaksın.

Kadın ile adamın arasındaki bu ve buna benzer sohbetlerin vardığı nokta, adamın kadına aşık olduğunu söylemesi ile tamamlanıyor, kadında sessizce uzaklaşıyordu.

Bir gece, kadının olmadığı, kadının bir başka erkekle belki kendi evinde, belki erkeğin evinde olduğu bir gece, adam salonda oturmuş aynayı seyrederken ne kadar yalnız olduğunu düşündü. Evet, ne yazık ki gerçek oydu. Adam aslında bir hiçti. Şimdi vehmettiği bütün duyguların, insani olan ya da olmayanların hepsinden daha kıymetli bir duygusu vardı ve artık önemli ya da önemsiz bir duygu bütünlüğü oluşturup hayata salınmalıydı. Kadınla ve imamla geçirdiği vakitlerin toplamından ve çevresindeki bütün insanların ona kattıklarından edindiği deneyimin asli bir yalnızlık öyküsüne gidişi adamın hiçbir zaman yaşamadığı bir üzüntüyü yaşamasına sebep oldu. Evet, yalnızlığı keşfetmek, gerçek olan buydu.

Hayatında hiç geriye bakmadığını, hep bir düşünce fırtınası içinde yalnız kalmayı sevdiğini düşlediğinde ve şimdi geriye bakmak zorunda kaldığını ve geriye bakmaktan hoşnut olmadığını düşündüğünde gitti aynaya birde kendisi vurdu. Ayna zaten kırıktı, iyice kırılmıştı.

Tabi ki kadın aynada ki kırıkların artmış olduğunu gördüğünde dönüp adama, aynan zaten kırıktı, iyice kırdın yani demişti. Bu şu demekti; senin kafan zaten kırıktı, iyice dağıtmışsın… buna karşılık adam yine ilanı aşk etti ve seni seviyorum, hep seveceğim demekle yetindi. Bahçedeydiler ve kadın yine arkasına bakmadan uzaklaştı.

Bundan sonra adam imama gitmiş ve demişti ki; senin aşk deyip tanrıya bağladığın şey kader, kaderde asla yansımaz, insanlar birbirine benzediği için herkes aşkın ayna olduğunu, kendini aramak olduğunu düşünür, oysa aşk her şeyden bağımsızdır ve düşüncesi yoktur. Mantığın durduğu yere aşk denmez, aşk iki kişilikte olabilir tek kişilikte ama asla yansımaz… aşkın aynası yoktur ki kırık olsun demişti. Buna karşılık imam hiçbir şey söylememiş, daha doğrusu bu düşünce saldırısına karşı önceden gardını almamış olduğu için sessizce duasını okumaya devam etmişti…

Bir başka gece adam yine ayna karşısında kendi yüzünü seyrederken kadın eve paldır küldür girmiş ve yüzünü kırık görmekten korkmuyor musun demişti… adam kadına dönüp seni seviyorum diyebilmişti, kadın içeri gidip çay demledi ve duymazlığa geldi bu sözleri, adam bir daha söyleseydi çıkıp gidecekti.

Bu geceden sonra adam imama gidip şöyle demişti; aşk ayna olabilir mi, insanlar kendi yüzünü kırık görmemek için sevgilisine bakmaktan, onunla konuşmaktan korkuyor, sevgilisinin gerçeklerinden kaçıyor olabilir mi diye sormuştu, imamda caminin bahçesinden ezan okumak üzere minareye doğru yürümüştü…

Yine bir öğleden sonra kadın aynanın önünde bilgisayardan gelen bir devrimci türküsü ile dans ederken adam kadını seyretmişti. Kadın bir sağa bir sola doğru kıvrılırken müzik bir anda bitmiş yerine odam kireç tutmuyor çalmaya başlamıştı, adam ayağa kalkmış, kadına sarılmış ve beraber salınmaya devam etmişlerdi. Şarkı bitince kadın çıkıp gitmişti.

Bunu üzerine adam imama gidip dedi ki; kader hiçbir şeydir, aşk hayatın kendisi ayna ise iki kişinin yansımasıdır. Seyretmeye cesaret edenler belki tutunabilir ama gerçek olan tanrı diye bir şeyin olmadığı, aşkında müziğin ritmi ile kendi halinde akıp gittiğidir. Ayna kırıksa aşk yaşanmaz, ayna sağlamsa aşk daha da büyür. İmamda hiçbir şey söylememiş abdest almaya devam etmişti.

Bu ara mahallede, küçük çocuklar adamı gizlice işaret edip bu abi teröristmiş derken adam ellerini cebine atmış hem aşktan hem kadından hem de imamdan uzaklaşıyordu… bütün bunları bir arada toplayan ayna ise evin salonunda kırık olarak kalmıştı.

Adam aşağı doğru sessiz sedasız yürürken yoluna imam çıkmıştı, ikisi karşılıklı durmuşlardı belli ki imamın söyleyecek bir şeyleri vardı, ve anlatmaya başladı; aşk tanrıya duyulan sevginin ismidir. Kader ise tanrıya giden yola yani insanın yaşadıklarına denir. Tasavvuf çözmektir, tarikat çözülmüşlerle oyalanmaktır. Tanrı için aynaya bakanın cinsiyeti önemli değildir. Burada yola çıkan kadınsa tanrı erkek, erkekse tanrı dişidir… ayna kırıksa ayna kırıktır, aynaya bakan değil… aynaya bakan kendini görür, tanrıya bakan aşkı, aşka bakan karşı cinsi…

Bu sözlerden sonra adam sessizce imamın yanından geçmiş ve yürümeye devam etmişti, imamda öyle.

Bu öğlen sıcağında, sağında solunda küçük çocukların oynadığı, bir berber ve bakkal dükkanının göze çarptığı yolda, ki bu yol siyah asfaltla kaplanmış bir ara mahalle caddesi, adam bu yolda gitmek üzere yürürken, bu hikayede diğer hikayelere nazaran bir çok sapma yaşanmıştı. Bunlar; burada deniz yoktu, eli yüzü düzgün bakire namuslu bir aile kızı olmadığı gibi adamda bir kitap yazmamıştı.

Bunların yerine; bir çok işçi baba ve ev kadını anneden oluşan aile ile hayatları en yakındaki bir okulda geçen küçük çocuklarla beraber onun bunun kucağında vakit geçiren ama yosma olmasa bile nerdeyse kendine yosma yakıştırması yapan bir kadın vardı ve adam kitap yazmamışsa bile yaşamıştı…

Yazarın notu; hikayeyi okuyan herkesin tahmin edeceği üzere adamı yolda bir kez de kadın durdurdu, dedi ki; gitme, bu acıklı öyküye bir son verelim, bak sağlam bir ayna aldım, onu asarız duvara, beraber birbirimize bakarız, kırıkları tamir ederiz. Ben çay demlerim. Sonra beraber kitap okuruz. Çılgınlar gibi sevişiriz ve belki bir bebek yapar onu büyütürüz… gitme yeter ki…

Hayır, bu bir şakaydı, kötü bir yazar şakası, hikayenin sonunda böyle bir şey yok. İşte tam o an, yani adam aşağı doğru bu mahalleyi terk etmek üzere giderken kadın kendi evinde yeni bulduğu sevgilisi ile sevişiyordu ve tutarsız hayatın anlamsız bütün girdi ve çıktılarının üzerini örtmüş, aynanın kırık olup olmaması ile ilgili bir hayat kurgulamaz haldeydi. Terlemişti, yeni sevgilisine sende gideceksin nasıl olsa orospu çocuğu, şimdi daha derine sok ve arkandan yeni bir ayna kırmak zorunda kalmayayım diyordu…

Ye iç yat gez eğlen mi her terk edilen gibi seninde felsefen? Yoksa mükemmel cümleler kurup anlam yüklü bir hayat felsefesi mi oluşturdun. Ben böyle bir şeyi beceremedim hiç. Ama sen istersen yapabilirsin felsefe. Tarzına büyük anlamlar katıp ismine felsefe dersin.

Anlamıyorum kadınlarımı diye başlayacaksın yoksa cümlelerine? Kayboldum yalnızlıkta diye şiirler mi yazacaksın? Yazdıklarının en karanlık olanlarını mı okuyacaksın? Kendini aşmak mı zannedeceksin bu yaşadıklarını ve küçük hikâyeleri…

İyi bir felsefen olsun isterim eski sevgilin olarak, Sokrates falan hak getire, baştan yarat hatta felsefeyi. Ne o öyle küçük tatlı cümlelere büyük anlamlar yüklemek, boş boş binlerce cümle kur, hiçbir anlam ifade etmesin. Sonuna küçük minik bir özdeyiş bırak.

İlahi adaletten bahset sık sık. Bak nasıl işledi. Ben senden ayrıldım, sende bana gününü gösterdin peşimde koşmayarak. Oysa ben kapımdan ayrılmazsın sanıyordum. Öyle yıkıldım ki sen peşimden gelmeyince. Öyle kenara geçip usulca, çocuklar gibi beni seyredince. Pişmanlıklardan bahset ilahi adalet adına. Bana günümü gösterdiğin söyle Tanrı’ya ve kadere. Onlar çizdi nasıl olsa bu hayatı. Sen sadece göstermelik rol yapan aktörüsün hayatın. Hayat romanının aktörüsün.

Romanı kimin yazdığının önemi yok, sen ben yazmadık kesin olan bu. Yoksa mutluluk yazardık değil mi? Neden mutlu değildik o zaman?

Mutluluğu kazanmak için çaba sarf etmedik. Sevgi emek ister demedi mi Türk sinemasının en iyi filmlerinden biri? Yoksa yalan mı söylediler bize? Biz mi yanlış anladık, kasıtlı hatalar mı yaptık sevgiye giden emek yollarında?

Çaba göstermeyen bence ben, sence sendin değil mi? İkimizde kendimizi suçladık. Suçlamanın amansız mevsiminde, suçlamanın dokunulmaz özgürlüğünde. Özgürce değil mi suçlamak. İster kendimi istersem seni suçlarım. Hatta başkasını bile suçlayabilirim. Kader deyip Tanrı’ya bile atabilirim suçu. Sınırlar koymadan kendime. Herkesin içinden birini seçer ona yöneltirim sebepleri. En olmadık yerlere yanlış anlaşılmalar eklerim. Doğrulardan kaçarım. En acımasız suçu da kendime yüklerim. Seni suçlamak için. Sana olan emeksiz sevgim için.

Korkmamak için belki de. Ben seçtim derim. Korkmamak için ben seçtim denir ya. Sebep yaratmak adına, hani tüylerim ürperiyordur da korkmak istemiyorumdur. O yüzden ben seçtim ayrılığı derim. Sana hissettirmemek belki de. Sana ne kadar ayakta, ne kadar dimdik olduğumu göstermek. Fark ettirmemek yokluğunu. Yokluğunu senden saklamak, kendimden bile saklamak, ifade etmemek korkunun sevgiye olan bağımlılığını. Özgürlüğün bağımlılıktan ne kadar nefret ettiğini, nasıl kaçtığını, gördüğü yerde, saklanmasını.

Ben mi saklanıyorum senden, yoksa bağımlılık mı benim ki özgürlüğe ve arzularıma. Değişken hayat bağımlılığı mı? Her şey mi bağımlılık yoksa. Bitmez mi, sonu gelmez mi. Kaçmak mı gerekir hep. Kaçmak silaha mı dönüşür, sınır koymadıktan sonra, sınır koymanın yolu da sen misin?

Özgürlüğün bile sınırı varken, benim neden yok sana çizilmiş sınırlarım. Neden her şeye sınır çizenler bana çizmemişler sınır. Gelecekte çizecekler mi yoksa. Her tarafımız, bağımlılık ve dayanılmaz özgürlük sınırları nutuklarımı olacak. Yoksa bir yerlerde demir atmayı mı öğretecek eğitimciler. Durmanız gereken yer burası diye mi başlayacak cümleler. İster ilahi adaletten al durman gereken yeri ister kanunlardan. Ben böyle mutlu olurum, sen öyle ol. Dokunmasın hayat bana ve sana. Gelecek mutlu ve güzel günler yaratsın. Bizi de saklasın o mutlu günler de. Belki de gelecek bizi saklamaya çalışırken biz kaçarız o günlerden. Ama sen ilahi adalete sığınıp bana günümü gösterdin. Ben mutluluğu ararken…

Dayanılmaz bir güç var egemenliğin sınırsız sorumluluğunda. Sorgulamak yasak gibi geliyor, insanı yaratan düşü, uzak tutuyor hâkimiyetten… sınırsız ve hesapsız bir dünyanın başlangıcıymış gibi. Sana sokulan her şey gibi. Geleceğe yürüyen aşk… kollarıma alıp sana getiremediğim ışık. Sıcak ve güneşli günde uykuya hasret, bahar çarpılması, gölgesine saklanmak güneşin. Bakmamak ama sevmek…

Sığınmak başka şeylere, roman okumak, yorgan altında ağlamak… saçmalamak. Yeniden şekil vermek saçlarıma… öfkelenmek her dokunana… her konuşanın arkasından bir şey fırlatmak. Beklemek, sıkıcı ve yorgunca. Bir şey yokmuş gibi davranmak. Sığınmak sınırları çizili özgürlüğün güzel bakışlarına. Bakışlarına koşmak nerede olduğunu bilmeden. Karanlıkta gibi. Yol arar gibi. Yol nereye gider bilmeden gitmek.

Gözlerim kamaşırken adım atmak. Gitmenin sonunun olmaması. Güneşten kopup geceye yol almak. Tekrar aydınlığı beklemek. Tekrar etmesi, günün gecenin, sınırsız, sorumsuz, hesapsız.

Soramamak neden diye. Daha kötüsü sorulmaması ‘nereye’ diye. Soran olmaması, hüzün kaplamak, ışıktan kaçmak, sormayandan kaçmak… Senden kaçmak…

Yol boyunca seni düşünmek. Hatıralarına sokulmak. Isınmak belki, karanlık yolda, gecenin soğuğunda üç beş hatırlanması gereksiz hatıralarla…

Gitmek üzerine felsefe yapmak, gitmek üzerine en güzel şiirleri yazmak, sonra geriye ne kaldıysa özlemek… geride kalan her şeyi hatırlamak, sanki yanımdayken kıymetini bilmiş gibi, sanki yanımdayken değerini söylemiş gibi, sanki terk eden ben değilmişim gibi. Aslında ben değerini biliyordum da bakma sonradan anlamış gibi davrandığıma. Belli etmiyordum.

Gittiğim karanlık. Sevdadan kopuş. Sonunu göremediğim bir karanlık. Arkasında ne olduğunu bilmediğim. Ne kadar uzun, ne kadar bitmez bir karanlık. Aydınlatan sen miydin o karanlığı?

Soğuktu, üşümüştüm. Kapındaydım. Sen camdan gördün beni. Ve gel demedin. Oysa o gece arayan sendin. Ben açtığımda telefonu kapatan, arkamdan fahişe diyende sendin. Oysa ben sana geliyordum. Camdan gördüğünde, çağırmayınca gittim başkasının kollarına. Seni hayal ettim. Uzun uzun anlattım ona, ıssız gecelerde sana nasıl yalvardığımı… o da kahroldu.

Bana dosttu. O yüzden onu da sevmedim. Sevmek istemedim. Birkaç küçük tatlı an yaşamak istedim sadece, sen fahişe dediğin için de onunla yattım. Gitme demedi, senin gibi… sana neden günah çıkarıyorum ki? Ne sen buradasın, ne de ben seninle. Terk eden de benim. Sana ve ona o acıyı yaşatanda. Sana ve ona avı verende benim. Oysa o arkadaşın sen de sevgilimdin. Ben ikinizin arasında ki yabancı… ikinizinde tanımadığı, tanımak istemediği. Anladığını iddia eden her erkek gibi…

Hayatın sırrını çözmeye çalışacak kadar saf. Oysa hayat sır değil ki. İlmi de yok. Sadece yaşaman gerekiyor üzerinde. İnsanın tek bildiği kendi sınırları değil mi? Karanlığa bakıp hiçbir şey görememek. Karanlıkta ne olduğunu bilememek. Sonra her şeye bu kadar kısa demek ve kısa olan bir şey söylemek.

Sonra hayatı anladığını sana her anlayış ukalasının yer vermesi o kısa sözlere. Sonra mahkûm etmeye çalışması, kendi sınırı dışında ki her şeyi o minik sözlere. Sınırlar koyması. Etkisini koyduğu sınırlara göre değiştirmesi. Romanın uzunluğuna göre değiştirmesi. Kısa bir cümle söyleyip uzunca bir roman yazmak, kısa cümlenin etrafını küreklenmesi gereken kar tanecikleri gibi kelimelerle doldurmak. ‘işte hayat bu’ demek. Hayat bu değil, bu sadece benim hayatım. Kimse benim hayatımla ilgilenmez.

Ben kısa ve tatlı özdeyişlere mahkûm değilim. Ne olduğunu bilmediğim bir hayatım var ve Tanrı’nın mucizelerine ayıracak vaktimde yok. İnanmak için, tırnağın kökünün olup olmaması da önemli değil, Musa’nın Kızıldeniz’e ne yaptığı da.

Kısa ve tatlı hayatın mahkûmu da olmak istemem. Senin kollarının da… eğer Tanrı’ya dua etmem gerekecekse; eğer hayat bir film şeridi gibi geçecekse gözlerimin önünden, senin olduğun sahneleri göstermesin diye dua ederdim.

Hayatın en acı anları olduğu için değil, en mutlu anları olduğu içinde değil.

Ama senin hayatının neresinde bunu bilmiyorum. Bilmediğim içinde görmek istemiyorum o anları. Ne göreceğimi bilmediği şeyleri seyretmek istemem.

Hiçbir şeye karar vermekte istemiyorum. Ucundan paylaştığım şeyler var, senin peşinden koşmadığın. Benimse uzaklaştığım. Hem de başka acılar bırakarak. Arkadaşının kollarında kıs ve tatlı, terk edilen bir hayat var. İçinde hiç özdeyiş olmayan, hayat aslında bu diye teşhis koyamadığım. Üstelik yazsam da roman olmaz, sen vardın, ben varım, o var, gelecek var.

Ama hayata ‘işte bu’ diyebileceğim bir şey bırakmak istiyorum. İçinde senin olmadığın, Rahibe Teresa gibi mesela, ‘insanları yargılarsan onları sevmeye vakit bulamazsın’ demek gibi. Seni elimde tutamadım, aşkımı elimde tutamadım. Hayata nasıl anlam vereceğim ki? Sırf ‘gitme’ de diye bıraktım her şeyi. Sende demedin. Böyle yapacağını nerden bilebilirdim ki. Oysa sen beni sevdiğini bile söylemedin. Yoksa arayanda sen değil miydin, hiç mi umursamadın?

Yok, o gece arayan sendin. ‘seni seviyorum ölecek kadar’ diyen sendin. Ben başkasının kollarındayken, nasıl gelebilirdim ki o an sana. Nasıl söyleyebilirdim ki o günden sonra başkası ile yatmaya başladım diye. Ben o kısa tatlı aşkı yaşarken sen beni sevdin belki bir köşede. Aşkın tarifini yapmaya kalktın belki de, bana fahişe dedin.

Aşkın tarifini yapabildin mi? Hayata anlam verebildin mi? Rahibe Teresa’nın olgunluğuna kavuşabildin mi? Küçük ve tatlı özdeyişlerle büyük cümleler kurabiliyor musun artık? Öğrendin mi sende hayatı?

Hayata anlam yüklemeyi, yüklediğin anlamlara kendini inandırmayı, sokulmayı o anlamlara. Sanki dünyada senin aklına gelmiş, insanlara verebileceğin en büyük lütufmuş gibi yazmayı öğrendin mi… ezdin mi yazdıklarınla okuyan insanları. Yoksa hala aşk hikâyelerimi anlatıyorsun kuytu köşeler de…

Ben gittim bak. Burada eşyaların arasındayım. Yeniden âşık olacağım belki. Havada tatlı bir güneş var, ara sıra okşayan. Güne başladığımdan beri sen aklımdasın. Yeniden taşınıyorum. Artık sen hiç olmayacaksın.

Hayata anlam vermeyeceğim artık. Yeni ve büyük manalar yüklemeyeceğim. Basit ve boş olacak. Seni anlatmayacağım geleceğimde. Yeniden yaşayacağım bu sefer ve mahvetmeyeceğim. Arkadaş edinmeyeceğim. Sevişip mutluluk paylaşacağım. Beyaz yalanlar atacağım. Senin gibi olmadı hiçbir şey diyeceğim. Belki de güneşe bakarken okşayan rüzgar gibi dalarım sessizliğe. Her günüme başkasını davet eder, âşık olmam.

Merasim olur belki. Her yerde her zaman yapılan, bir büyüğü karşılar ya da bir cenazeyi uğurlar gibi. İkisi de selam değil mi? Hangisi daha acı. Hiç sevmediğin birinin gelmesi, hiç tanımadığın bir cenazeden evlamıdır? Daha mı çok sokulursun böyle zamanlarda cenazeye, yoksa kaçar mısın ikisinden de. Acıyı yaşar mısın o an, hisseder misin cenaze yakını olmayı…

Güneşe mi sokulursun, gölgesine mi sığınırsın ya da başka kollarda ne aradığını bilmeden, hayata yığılan binlerce felsefe arasından, Sokrates’e saygısızlık yapmadan birini seçmeye mi çalışırsın. Yeni bir felsefe yeni bir anlam mı üretirsin yoksa. Bana sokulsaydın derim. Her neye inanırsan inan. Her neyden kaçarsan kaç beni daha çok isteseydin derim.

Üstelik ben başkasının kollarına uzanmış ona seni anlatırken, senin azabını yaşatırken kıskanan sendin. O anda arayıp ta ‘gel’ demen gerekir miydi? ‘seni seviyorum ölecek kadar’ demen gerekir miydi? Sarhoş ve beter halinle…

Nasıl söylerim sana şu an eşyaların arasında başkasına baktığımı. Nasılsa tanışacağız. Gidip kim olduğunu anlasam ne fark eder diye düşündüğümü nasıl izah ederim sana.

Seni sevdiğimi bu kadar zaman sonra nasıl düşünürüm. Güne başladıktan, bunca zaman sonra her yanım sen olur. Böyle saatlerdir sanki bir şeylere bakıyormuş gibi sana bakarım.

Yeniden başlayacağımı düşünürken, bütün her şeyi sana nasıl izah edeceğimi sıkıştırmak cümlelerin küçük yerlerine. O küçük yerleri sen yapmak. Her seferinde dönüp onlara anlatmak, ‘eşyaların arasındayım. Birazdan yanına gideceğim. O gelecek gibi gözükmüyor çünkü. Tanışmanın bahanesini yaratmışken kader, tamamen hazırlayıp önümüze sermişken, o, bahaneye doğru yol almıyor. Balkondan seyrediyor sadece’

Ben gideceğim o yüzden kaderin yarattığı bahaneye. Seni unutmak olacak bu her an. Sen saatlerdir belki düşüncelerimde belki kalbimde kazıdığım yerden ayrılacaksın. Ben onun yanına giderken, belki tanıyıp ta kollarına bırakırken kendimi, sen aksi yönde uzaklaşacaksın. Belki hissedeceğim tekrar. Terk ederken ne hissettiysem, terk ediş anımı hatırlayacağım.

Belki bunun için gidiyorum her seferinde, kal diyen birileri olsun diye. Şımarıklık mı bu? İçine saklanıp kal dediysen. Kal dediğini ben duymadıysam?

Şarkıya kaptırmıştı kendini. Kamyonlar kavun taşır, içimde ki şarkı bitti…

Bitmiş miydi?

Bak kamyoncunun yaptığına, adam gibi gitse ya. Zaten hava sıcak. Acelen mi var, nereye yetişeceksin. Kavunların acelesi mi var yoksa?

Mermer kamyonu belli bir hız ki bu hız normalden fazla bir hız olduğu gibi birde zaten tek şeritli bu yolda sollamaya çıkmıştı. Belki Deniz onun ‘seni mi bekleyeceğim birader’ tarzında ki sollama istediğini görmemişti de o böyle bir emrivaki ile önüne geçip gitmenin dolayısı ile trafiği sıkıştırmanın hazzını yaşatmıştı. Belki onlarca kilometre yanlarından hiç araba geçmemiş olmasına rağmen o sırada bir başka otomobilin karşıdan geleceği tutmuştu.

Tabi ki Deniz yavaşladı. Tabi ki bir kaza olmadığı gibi mermer kamyonu daha da hızlandı gitti.

Haydi git, kavunların acelesi var, tüketime yetişecekler diye söylenmeyi sürdürdü, oysa radyoda ki şarkı çoktan geçmiş gitmişti, sırasını savmıştı bu uzun yolda, bu tek şeritli yolda dinlediği onlarca şarkıdan biriydi ama evinde özgür olduğu, balkonundan kızları seyrettiği, göz kırptığı, okula gitmek ders çalışmak zorunda olduğu, çantasını önlüğünü eve gelir gelmez fırlatıp attığı gibi kendini sokağa saldığı günlerin özlemini alıp getirmişti zihnine.

Şimdi onca yılı devirmiş, mutlulukla mutsuzluk arasına inşaa ettiği körkütük yavan bir hayatın ya da yaşayabilmek için çalışmak zorunda olduğu, çalışmak için ise bunca yolu tepmek gerektiği gerçeği asılı aldı omzunda bir yerde…

Şu radyodan gelen, ses renginden notalarına, hızından ritmine kadar her şeyi ile değişen müziğe elleriyle direksiyona vurarak tempo tutmaya başladığı, hatunları güzeldir umarım diye gevşekleşmeye başladığı anlardı.

Deniz kimi zaman tutarlı bir şekilde aşk ile seks arasına kurduğu köprüyü anlamlaştırabiliyordu, kimi zaman ise sanki dünyada ki bütün kadınlarla ilişkiye girmek için sıraya girmiş erkekler gibi özgürce yolda karşılaştığı herkesle yatmayı tasavvur ediyordu. Bunca yıl baba olmayı bile düşünmemişti. Bir arabanın üzerinde savurmuştu kendini, rüzgardan daha yavaş, rüzgar kadar özgür…

Oysa sağında ve solunda seyrettiği uçsuz bucaksız arazilerin, sabah sabah ışıyan güneşe aldırmadan esen rüzgarın, bir anlamı olmalıydı hayatın. Hayatın anlamı bir evlat olmamalıydı ama bu kadarda sıradan olmamalıydı.

Tıraş olmak gibi bir şey değildi hayat. Şüphesiz Deniz’e bu bağıntıyı kurduran şey sakallarının uzamış olduğu gerçeği idi, yoksa radyoda çalan şarkıda, elleriyle tempo tuttuğu direksiyonda ve sağında solunda gördüğü arazilerin, yolun yalnızlığının, asfaltın siyahlığının, güneşin tepeden gülümseyen sıcaklığının payı yoktu bu bağıntıda. Deniz öylece arabayı sürerken bitse ya artık şu yol deyiverdi. Kaç saat oldu gidiyorum. Bu hızla o yolun biteceği yoktu oysa.

Hızlanmakta istemiyordu, bilmediği bir yere, bilmedikleri ile karşılaşmaya gidiyordu, gidiyordu da güneşin varlığı hatta bugünün sıcak olacağını haber vermesi sonbaharın geldiği gerçeğini değiştirmediği gibi bu mevsimde yol yapmanın, Deniz’i uğraştırmanın ne anlamı vardı. Bir tekne alacaktı ve bir dünya gezecekti, mercan kayalıkları, okyanus mavisi, sahipsiz adalar ve ne söylediğini anlamadığı bir sürü insan…

Yanlış meslek seçtiğini gemici olsa daha fazla rahat edeceğini falan düşündü, düşündü de ona tahammül edebilir miydi? Gemici olmak sadece gezmek demek miydi. Yaşam şüphesiz sadece çalışmayı emrediyordu. Mümkünse çoluk-çocuk sahibi olmayı…

Gemici olup çocuklarından uzakta yaşamaktansa, bu şekilde çocuğuyla beraber gezmeyi; iyide benim hiç çocuğum yok ki. Olsaydı herhalde gezmezdim bu kadar!

Telefon çaldı…

Düğmesine bastı araç kitine bağlı aletin, sevmiyordu ya telefonları…

Deniz bak ne diyeceğim sana, dinliyor musun beni, günaydın.

Özge sarhoş musun?

Gece sarhoştum, şimdi değilim bomba gibi uyandım ama işe de gitmedim Eren’de sızmışım gece. Onun telefonundan arıyorum. Merak etme kontör bol yani!

Eren orada mı?

Yok gitti, çalışıyor o… vardın mı sen?

Daha yoldayım.

İyi bak Ayten orada iki gündür söyleyeceğim cesaret edemedim.

Nerede?

Orada! Evlenmişti ya o. Oraya gittilerdi. 5 yaşında bir çocuğu var.

Sen ne kadar dedikoducusun öyle.

Aman be, size de iyilik yaramıyor. Ayten boşandı, kaç yıl oluyor. Aman be ne yaparsan yap bana ne ben kapatıyorum.

Ya dur!

Kapattı.

Özge bu kadar aceleci olmasaydın sende bir koca bulurdun ya kendine. Bir çocuk yapardın. Şimdi sabah sabah bunu yapman gerekir miydi? Ben onca yıl oldu Ayten’i görmüyorum, varlığını bile unuttum. Cadı, nefret ediyor insan böyle zamanlarda senden. Zaten seni görelide iki gün oldu, Eren neden hala kovmuyorsa seni. Saplandınız oraya… gören orda doğdunuz zanneder. Evlisiniz zanneder.

Neydi şimdi bu! Bana ne boşandıysa, git onunla seviş mi yoksa evlen mi demeye getiriyor.

Ben kendime gelirim, oraya varırım ve seni ararım Özge, alırım bunun intikamını. Yoksa Ayten’i zamanında bir ton belki bir tondan da fazla seviyor olduğu gerçeği zihnimin bir köşesinde duruyor olsa bile ben onu aramak için şehir şehir gezmiyorum ki!

Çalışıyorum, eğleniyorum. Kadınlarla sevişiyorum. Hatta bir sürü kadınla sevişiyorum. Belki Ayten’le sevişene kadar seviştiğim kadından daha fazla kadınla seviştim o zamandan bu zamana kadar. Hiç birinde Ayten’i aramadım ki.

Özlemedim ki.

Bende biliyorum o gece, Ayten’in gittiği gece sarhoştum ama bütün bunları bana bu sabah, bu güneşi güzel sonbahar sabahı hatırlatman gerekir miydi?

Bak ne diyor şarkı; yeni bir ülke bulamazsın, başka bir Deniz bulamazsın, bu şehir arkandan gelecektir, sen yine aynı sokakta dolaşacaksın, aynı mahallede kocayacaksın…

Konstantin Kavafis’in şiiri bu Özge sen bilmezsin belki, cadısın ya, nefret ediyorum senden…

Tek şeritli yol öyle bir kısaldı ki gözünde, sağında ki solunda ki arazilerin hepsi, sonbaharın ya da bugünün sıcak geçeceğini haber veren güneşin, serinliğini her halükarda bütün bir mercan kayalıklarına değişmeyeceği güzellikte gibi gelen rüzgarın, asfaltın ve daha nicelerinin bir önemi kalmadı…

Daha da hızlandı, kalbimi arabamı yoksa yol mu hızlandı bilmiyordu Deniz hızlandıkça şarkıyı-şiiri daha yüksek sesle söylemeye devam etti; geleceksin bu şehre sonunda, başka bir şey umma…

Kahrolsundu Özge’ler…

Küçük çocuk sağ kolunu havada salladı. Daire çizerek annesinin ellerini tutmuş, bir taraftan ayaklarını öne attırarak zıplıyor, yeniden daire çiziyor, annesine asılıyor ve söyleniyordu; parka gitçez dimi anne?

Gitmeyeceğiz.

Neden?

Çünkü başka işlerimiz var.

Ne işimiz var.

Söyledim ya sabah çıkarken evden, belki birazcık uğrarız vaktimiz olursa diye.

Sinemada yok o zaman bugün

Evet yok

Dudaklarını büktü, annesini süzdü ve tekrar bir eli annesine asılı halde oynamayı sürdürdü yol boyu.

Oysa hiçbir işi yoktu Ayten’in öylece savurmuştu kendini sokağa, oğlunu da yanına alıp. Özgenin telefon edip, Deniz sizin oraya geliyor dediği andan beri öyle boş dolaşıyordu sokaklarda. Bırakamıyordu hayatındaki tek erkeği, oğlunu, bir türlü bahane bulup sokağa atıyordu kendini.

Deniz’i görmüştü, belki geldiği ilk gün, belki ikinci gün kim bilir. Birkaç gün önceydi. Yeni biten yağmurların ardından güneş kendini göstermişti ve sabah vakti şehrin merkezinde sürdürülen yol inşaatında görmüştü, işçilerin arasında öyle Ayten’i seyretmişti Deniz, Ayten duraksamıştı ama Deniz kolunu çekiştirmeye devam etmişti; haydi, parka gideceğiz diye…

Şimdi aynı yol inşaatının oralardan geçiyordu, sanki Deniz’i görmek ister gibi değil, Deniz’i gezdirmek için sokağa çıkmış gibi…

Bu işsiz kaldığı aptal kente neden geldiğini, hala neden buralarda yaşadığını bile hiç sorgulamayan Ayten bir anda hayatın bütün duyargalarını omzunda hisseder bir hale bürünmüştü de, ne Deniz’e ne de duyargalara söylemişti.

Eğer Deniz bir an bir tarafını çekiştirmese, Ayten’i sıkıştırmasa, öpmese, öyle bir ağlamaya başlayacaktı ki, nerde başladığını bilmediği, bilmek istemediği bu talihsizlikler dizisine öyle bir küfür edecekti ki…

Yalnız kalmıştı işte…

Hayat onu bir küçük çocukla sınıyordu. Babasının çekip gittiği, belki oğlunu hiç özlemediği bir küçük çocukla sınıyordu. Deniz koymuştu adını ama hangi Deniz’di onu bilmiyordu… karıştı gitti bütün bir hayat bu yorgun ikinci gençlik yıllarını törpüleyerek ne bu bahara yalvarır halde ne öteki bahara… hiçbir baharın, hiçbir bahardan farkı kalmamıştı.

Deniz’e baktı. Gururlu bir bakıştı bu, dik kafalı ürkek olmayan bakıştı. Deniz tanıyordu bu bakışları. Küçük çocuk olee diye bağırdı bir an… biliyordu çünkü, sana istediğin şeyi vereceğim bakışıydı bu…

Nasıl olsa Deniz yine yoktu yol inşaatında…

Sağa saptı, küçük çocuğun koşturmasına ayak uydurmaya çalıştı, nefeslendi. Küçük çocuk acımasızca yine çekiştirdi. Seviyordu o kaydırağı, bir daire çiziyor ve yere düşüyordu, kumların üzerine, zaten kuma düşülen tek park orasıydı ve orayı seviyordu. Salıncağına binmeyi, sallanmayı ve kumun üzerine salıncaktan atlamayı. Ayten’in o sırada yüreği ağzına gelmiş Deniz’in umurunda mı!

Bir keresinde, dönerli salıncakta, bir başkası hızlı çevirdiği için yere yuvarlanmıştı küçük afacan, Ayten onu seyrettiği yerden nasıl kalktığını, yanına gittiğini, kucağına aldığını bilemedi… neden bırakmıştı ki bir başına…

Tuvalin etrafında deli gibi dönen, boyaları yüzü dahil her yere süren, sonra yaptığı yaramazlığı pişkince bir ifade ile Ayten’e satmaya çalışan bu küçük afacan, Ayten’in deyimi ile pis böcük, kendi deyimi ile böcük olmayan bebek… işte bu böcük parkta oynarken Ayten onu seyretmeyi ve ona dair hissettiği bütün hezeyanlardan resim yapmayı seviyordu.

Geçinmek, işte o aslında yaptığı resimlerden daha büyük bir sanattı. Öğretmen bütçesi, hele ki sözleşmeli öğretmen bütçesi ile bu böcüğün masraflarına yetişmek ne mümkün…

Parkın kapısına gelir gelmez elini bırakması, kaydırağa koşturması, hele ki Su orada ise daha bir eğlenceliydi Deniz için… tabi ki boşuna koşturmuyordu, Su ordaydı ve Deniz’in geldiğini görmüş, üstünü temizlemeye başlamıştı. Böcük, hınzır diye söylendi Ayten, babasına çekmiş, yok Deniz’e çekmiş… hay Allah, Ayten’e çekmediği kesindi de…

Şimdi bu saatten sonra annesini de tanımaz hain köfte… nerden biliyordu ki Su’nun burada olacağını, sabah beri tutturdu gidelim ama bugün ne olur diye…

Park; daha öğle vakti yeni olmak üzere, ama güneşin bu bahar sabahı en güzel anı olan saatin tam üstünde, bir çok çocuğun, hayata ki hiçbir şeye aldırmaz bir ifade-bağırışlarla birbirinin ardına takılıp türlü oyunlara yeltendiği, bir mısır satıcısının tezgahında daha satışa başlamış ama tezgahını temizliyor, satışa hazırlanıyor olduğu her halinden belli, baloncunun ise çoktan zamanı mesken tuttuğu bir park…

Yürüyordu Ayten bir banka doğru, orada oturacak, Deniz’i seyredecek, Deniz’i düşünecek, Özge’ye küfür edecekti.

Öyle olmadı, Deniz Ayten’in omzuna dokundu, Ayten ardına döndü, ardı Ayten’e döndü… bu bir Cartland romanı değildi ki esas oğlan gelsin aşkını ilan etsin, hele ikinci gençlik yılına kadar yarı mutsuz giden bir ömür, bir anda mutlulukların en başlangıcından en sonuna doğru salvo yapsın…

Bu resim sanatı değildi ki Ayten’in tuvale çizdiği, öyle olsa ne mutluluklar çizip satmıştı Ayten ama hiçbiri mutluluk abidesi gibi durmamıştı duvarda… mutluluk diye çizdiği, Abidin Dino’nun tablosu gibi acıdan çektirme bir insani yürek tablosu kadar güçlü olmasa bile duvara asıldığında insana acıyı gösteren ama hissedildiğinde öfkeyi kutsayan bir yürek tablosu idi…

Bu bir şarkıda değildi, gel beni kutsa diyen arabesk dizelerle bin türlü küfrü savurdukça hiddetlenen… bildiğimiz birkaç notanın bir araya gelip, hızlandığından insanı güldüren, yavaşladığında ağlatan Melih Kibar bestesi gibi bir dizgiye de sahip değildi, öyle olsa Ayten çoktan mutlu olurdu…

Sevişme çağrısı hiç değildi…

Oysa Deniz, acınacak gözlerle, kırmızı kan çanağı gözlerle bakıyordu… mutluluğu çağırır gibi bir hali olmadığı gibi, mutluluğa uzanan bir hikayeye yol açmayacağı belli olan bir bakıştı bu.

Elma ile başlayan yaratılış efsanesinin sanki gerçek olduğunu, sanki gerçek olmasını istediğini, cennette, bin bir türlü huri ile çapkınlıklarını ve sarhoşluklarını kutsamaya çalışanların heyecanına kendini kaptırmasa bile, elma ile başlayan hikayenin dizgisinde Ayten çoktan elmayı yemeye hazır, lanetlenmeye hazır, cennetten kovulmaya hazırdı… şeytanın ardından gitmeye hazırdı.

Zaman durmuştu orada. Evet, bir Barbara Cartland romanı değildi, kutsal kitaplarda anlatılan aşk efsanelerinden biri değildi… bildiğimiz, basit, normal bir insanın, yolda yürürken kavuşmak istediği herhangi bir aşk kadar basit ama hiçbir insanın kavuşmak için hamle yapmak istemediği kadar zor olan bir aşk…

Zaman o yüzden durmuştu orada… kadını tavlamak için çiçek gerekmiyordu. Güzel tatlı sözlere ihtiyaç yoktu. Varlığı yeterdi esas oğlanın… bu Cartland romanında ki gibi herhangi bir esas oğlanın, beyaz atı ve prens kıyafeti gelmesi gibi bir şey değildi. Bu bildiğimiz esas oğlanın, herhangi bir şekilde gelmesi ile ilgiliydi. Kader, bunca yıl değiştirmek için uğraştığı bu yazgıya boyun eğmek, kadını tavlamak için hiçbir şey yapmadığı gibi, kafasında baret, ayağında sarı çizme, kollarında eldiven, elbisesine çamur bulaşmış insan parçasının varlığına boyun eğmek zorundaydı…

Zaman, Tanrıyı bile durdurmuştu orada, bin bir vaatle kendine inananları etrafına toplayan Tanrı’nın hiçbir vaadini önemsemeyen bu iki insan, herhangi bir ülkenin herhangi bir noktasında gözü yaşlı bir halde Tanrı’ya yalvarır halde durduğuna aldanmamak lazımdı. Onların Tanrı’sı kaderine uğraşlarına yenilmeyen bir sevgi tutacağıydı ve o sevgiye yürümek için atılacak herhangi bir adımın herhangi bir ateşi ardından sürüklemeyecek olması imkansızdı…

Bir Türk filmi değildi, küçük Deniz’e büyük Deniz’i tanıştırırken bu senin baban diyebileceği… bin türlü ahlaksızlıkla, yattıkları kalktıkları, seviştikleri gerçeği değişmiyordu. Başkasıyla evlenmişti, ondan çocuk yapmıştı, boşanmıştı ve şimdi Deniz’in kollarına kendini bırakacaktı…

Zaman durduğu yerden yeniden akmaya başlamıştı. Küçük Deniz, Su’nun elini tutar halde, annesinin sarıldığı bu hoyrat ve devasa adama bakıyordu… pervasız kadın, kimine göre çocuğunun önünde, onlarca yıldır sürdürdüğü ahlaksızlığına bir yenisini ekliyor, kimine göre ise, hayat kadere ve Tanrıya inat dengesini buluyordu.

Elleri bir cebinde bir sallanır halde yürüyen Eren, bu adam; şaire göre dante gibi, kendine göre silik bir şekilde ömrün ortasında, tanrının ona biçtiği, kendi kifayetsiz saysa da tanrıya göre kifayetli, Goethe’ye göre yansıma sayılacak bir ömrün ortasında, gözlerinden okunan, uykusuz, herhangi bir sabahındaydı.

Hoş, ömrün geri kalan kısmı hakkında herhangi kesinliğe sahip olmasa bile, ömrünün bundan önceki bölümlerinde yaşadığı deneyimle bundan sonrasına çok şey aktaramayacağı belli oluyordu.

Nihayetinde, elleri cebinde yürüyordu ve aşıktı… hepsi buydu işte.

Uykusuz olmasına gelince;

gecenin ilerleyen saatlerinde, karanlık denemezse bile ışıksız bir koridorda elinde bir fincan kahve ile yürürken yaşamın ona kazandırdığı deneyim, işte kalbinin kırık olmayan tek bir noktası bu deneyim, Özge’nin artık ona ihtiyacı olmayacağını biliyor olduğu idi.

Masada ki kadın herhangi bir şey söylemeden içmek üzere kahvesini almış, neden geldiğini dahi sormadığı bu adamla daha önce geçirdiği yüzlerce olan ama milyonlarca gibi uzun hissettiği gecelerden edindiği kazanımla ne yapması gerektiğini biliyor olduğundan emin bir şekilde koltuğa iyice yaslandı, gömüldü…

Bu gecede sevişmeyeceklerdi, Özge herhangi bir noktadan herhangi bir noktaya yürüyen, dünyayı kurtarmaya çalışan bu adamın elini her zaman ki gibi teninde değil masada kağıtların, evrakların arasında görecek, hiç dokunmayacak, derinliklerine sürüklemeyecekti…

Yarı karanlık bu ofisi aydınlattı Eren. Özge yüzünü buruşturdu, elini kahvesine attı, çekmeceden bir kağıt daha çıkardı masaya bıraktı… Eren masanın yan tarafındaki dolaba doğru yaslandı, kadını seyre koyuldu… kadın gözlerini kapattı, elinde fincan yaslandı ardına…

Seviyorum seni, ekmeği tuza banıp yer gibi, geceleyin ateşler içinde uyanarak, ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi…

Şarkı bu şekilde akıp gidiyordu pasajın koridoruna, kadın adama yaslanmış, kollarını boynuna dolamıştı bile, kafasını arkaya doğru atmış, yarı sarhoş mırıldanıyordu; ağzımı dayayıp musluğa su içer gibi… ellerini beline atmıştı adam, sırtında gezdirdiği parmakları ile hissettiği sert bir vücut ve ellerinin temas ettiği her noktada, bir yunus balığının denizde oluşturduğu ahenk, yok, her bir ezan sesinin bir iftar sofrası öncesi birbiri ardına, akşamın salgıladığı sessizlik ortasında ki başlangıç ahengiydi…

Dönüyorlardı, zaman dönüyordu… Mevlana dönüyordu, bir mum yanmıştı zaman koridorunda, eridikçe, damladıkça ya kadına düşüyordu ateşi ya adama… daha fazla diye mırıldandı kadın, şarkı bitti, adam kadının çenesine yöneldi, kadın koltuğa doğru… devrildi gitti zaman bir fırtınayı takip ederek…

Silkelendi Eren, bir rüzgar sesi geldi geçti kulağından, masaya doğru yürüdü…

Gece, işte bu kelime Eren için her ne ifade ediyor olursa olsun, Özge için tek bir anlamı vardı, öyle bir gece hiç olmayacaktı artık. Hayaldi artık Özge, Eren’in kafasında canlandırdığı…

Eren için; artık güneş gelmiş, gözleri ile bakamaz bir biçimde yorgunluğa düşmüş, daha güvercinlerin yere konmadığı, yerde ki atıkların daha toplanmadığı ama çöp tenekesindeki atıkların içine gömülmüş yaşlı bir adamın uyanık olduğu sabah başlamıştı bile… yürüyordu artık…

İçine çekti kadın adamı, saniye saniye her dokunuşunu hissetti, ellerini gezdirdi teninde… adamın teniydi sanki. Adamın kokusuydu kalbinde bir yerlerde hissettiği. Adam çoktan çıkıp gitmişti oysa ofisin kapısından… kim bilir nasıl bir sabaha bırakmıştı kendini. Kadın teninde gezdirmeye devam etti elini… soluğunu sıkılaştırdı… heyecana ve yalnızlığa bıraktı ruhunu… elini bacaklarının arasında sıkıştırıp duruyordu, sandalyeye sıkıştırdı iyice kendini… ellerini bıraktı, kendini bıraktı herhangi bir sabahtan farklı bu sabaha… Eren’in gittiği… Özge’nin öldüğü…

Aptaldı Eren, sevişmemişti onunla hiç, zaten Elif’le de evlenmemişti.

Oysa Özge, o adama gidecekti…

Bordo renkli duvarları olan, kestane rengi ahşap gardırop, komidin ve sağlam bir ayna olan ama bir köşesinden halısının yandığı bir odaya… camdan gelen güneşe aldırmadan emecekti beyaz sıvıyı tadabilmek için… özgürlüğe gidiyordu her bir dokunuşta dili, bir çerçeve çiziyordu ya da kerpetendi…

Eren ellerini iki yana açtı, ömrünün bundan sonrasını, bundan önceki yansımasından okuyabiliyordu ve okudukça ortaya çıkan hikaye canını acıtıyordu. Ellerini daha da açtı, meydanda dönüyordu da kollarında yine o yoktu. Meydana, meydanda ki heykele isyan ediyordu.

Ak sakallı bir hayal dokundu Eren’in omzuna, durdu Eren, zaman durdu, meydan durdu, güvercinler havada durdu. Urim ya da tummim gibi yere döküldü iki damla, biri Özge’ye biri geleceğe doğru şapırdadı…

Gülümsedi hayal, elini omzundan çekti…

Eren’in ömrü içinde bulunduğu zamandan ikiye kırıldı… hayal yaşadıklarını işaret etti, yaşanacaklara yansıdı, balmumu gibi öfke aktı yere, kalbi sızladı… silik-yitik ve yalnız bir yansımaydı bu…

Hayal yine gülümsedi, öfke damlalardan birinin üzerine düştü… bir çıtlama sesine karıştı gitti sabahın yalnızlığı… güvercinler yere indi. Hayal çöp tenekesine doğru yürüdü, Eren dönmeye devam etti…

Özge koltukta kollarını iki yana bırakmış kendinden geçtiği belli olan hali ya da kırmızı yüzünün sıcaklığını hissettiği anların o ruhsal yalnızlık travmasını yaşamaya başladı yeniden Eren’in hayalinde.

Islanıyor, terliyor, inliyor, bağırıyordu; gitmeseydi ya!

Oysa Özge uyuduktan, işler bittikten sonra, Eren yarı karanlık, sessiz ve korkutucu hatıralarla dolu ofisin, kendilerini seyrettikleri, hayallerine ortak ettikleri aynasının önüne gelirdi. Üzerine ‘ömrüm’ yazardı, aynayı kırmak isterdi de kıyamazdı. Kendi yüzünü seyrettikten, aynaya yansıyan kadını seyrettikten sonra, yazıyı silip çıkıp giderdi yeni bir sabahın, yeniden acı veren gerçeklerine…

Ömrünü kırmıştı, zamanı kırmıştı ama Özge’yi kıramamıştı…

En büyük hakkımız, en evrensel hakkımız; ‘yaşama’ hakkımızdır…

Irak, Afganistan, Türkiye, Filistin, Lübnan, Afrika kıtası; çatışma, sömürü, yoksulluk altında…

‘İnsan’ olan dünyalıları, ‘ırk, dil, din’ eksenlerinde ‘bölünme’ sürecine götüren zihniyetlerin ‘türemesi’ kapitalist-emperyalist sömürünün, yoksullaştırma zihniyetinin uzak olduğu bir gün…

Demokrasi ülkesi istiyoruz, demokrasi dünyası istiyoruz; sömürüye değil ‘insana’ yaşam kuran hayatlar istiyoruz.

Emek yaşamın en kutsal üretimidir, aile en ‘insani’ kurumudur, siyaset en meşru ‘oluşumudur’ diyoruz…

Toplum en vicdani ‘yapısıdır’ en bölünmez kutsal ‘birlikteliğidir’ insanın diyoruz.

İnsanı toplumdan koparan, yalnızlığa, ırkçılığa, yozlaşmaya iten en büyük yardımcısıdır savaşlar ki ‘insan’ insan olmanın hazzını duyamamıştır yüzyıllardır, ‘insan’ olmanın onurunu paylaşamamıştır en yakınındakiyle… Hep uzağına düşmüştür; ‘fetih-sömürü-yayılmacı’ zihniyetlerin boşluğunda BARIŞ kelimesinden…

Nasyonal sosyalist devletin ‘Polonya’yı’ işgal günüdür 1 Eylül, ardına 50 milyondan fazla ‘ölüyü’ taktığı bir ‘yıkımdır’ adeta, kendinden önceki ‘saldırmacı’ tutumları takibidir…

Dünyaya BARIŞ gelecekse eğer, ‘savaşarak’ gelmeyecektir. ‘Din-dil-ırk’ birliği sağlanarak gelmeyecektir.

Daha fazla ‘aile’ olarak gelecektir. Daha fazla ‘saygı-sevgi’ ile gelecektir…

1 Eylül dünya BARIŞ günü, yine savaşların, emekçileri yoksullaştırmanın, halkları yok saymanın ‘gölgesinde’ Sevgiyi amaç edinmiş ‘emekçi’ kitlenin kalbinde…

Biz biliyoruz ki; iyi bir dünya, iyi bir yaşam insan olmanın evrensel hakkıdır…

Kendi çevremde dönüyorum bugünlerde, ne oldu bilmiyorum…

Sıcak temmuz günlerinin insanın içinde yarattığı ahenge uygun dönüşler aslında bunlar, ağustosa giden yolun heyecanına kaptırdım kendimi…

Ne kadar çok toz biriktirmişim öyle, bir bilsen…

İyi kötü çirkinin hayatı sınadığı, kim bilir kimlerin ruhlarını ezip geçtiği, belki bilgece belki de hiçbir şey bilmeden savurduğu yılların rüzgarı…

Siyahla beyazın birbiri arasına sınır çektiği. Aslında beyazı siyahın, siyahı beyazın temsil ettiği dünyanın ufuklarından kalma bir mücadelenin iziydi o, boynumda ki kolyeydi… kolye Che’nin astımı değildi ama siyahta çirkinlik değil…

Yağmur ormanlarında başlayan hikayenin, bugünlerde sorgun ormanlarına kadar dayandığı bir gerçek vardı; geleceğimi arıyordum…

Temmuz sıcakları hayatımı köpürtürken, sırtımı yasladığım sıcağa sudan bahanelerle nankörlük ederken, kalemimden damlayan her bir damlada hala süren bir gelecek arayışı bu…

Fırtınaların yarattığı bütün ahenkli anların ürettiği biçimsel sözlerin savurduğu yalnızlıkların gölgelediği insan hayatının kavrulduğu toz-toprak birikintisi.

İyi çocuklarla-kötü çocukların arasına sıkışan dünyada, politikacıların statükoyu beslemek uğruna ürettiği bütün düşüncelerin temsili bir dizgisi de olmalıydı elbet. Bilgiyi köreltmenin, bilgisizlikle ortaya çıkan bilgili dizgilerin üretmeden tükettiği anlamlı anlamsız bütün öykülerin yarattığı bir karbon kokusu.

Karanlık resimlere sıkışan olmaz yapma cümleleri.

Karanlık resimlerin bıraktığı hüzün, belki de karanlık resimlerin yarattığı hüznün dalgasına kendini kaptıran dünyanın yarattığı yeni bir kirlilik dalgası.

Hepsinden sıyrılıyorum…

Farid Farjad dinliyorum onların yerine bol bol, dünyanın en güzel kuzeninden bana miras Farid Farjad. Onun, kendine acıyla keşfettiği ve eklemlediklerini, ben gülümseyen bir yüzle dinliyorum, masalımda sen varsın…

Önüm ağustos, sıcakların ahengini daha da sıcakla kurgulayacağı günlerin başlangıcı, son baharı çağıracağı günlerin başlangıcı…

Kim bilir daha neler, daha neler diyeceğim günlerin başlangıcı…

Üşütme ruhunu o yüzden, üşütme… yoksa, anlamışsındır, benimki buz kesiyor…

Birde dilimde tüketemediğim Zuhal Olcay şarkısı var, onu da başka zaman yazarım.

Üstelik Pazar günü. Evine birkaç dakikalık bu mesafede, insanların kalabalık olduğu, bir o kadarda seyrek olduğu, birinin ötekine çarptığı, birinin ötekini ittirdiği, birinin ötekiyle sohbet ettiği… birinin ötekine seslendiği semt pazarı.

Ah o küçük çocuk, ellerini uzatmış bir tezgahın üzerindeki oyuncağa, ağladı ağlayacak. Annesi geri çekti, küçük çocuk bir daha yüklendi. Filiz’in canı acıdı.

Bir Pazar sabahı, yok belki, bir Pazar öğle vakti, bu yeni taşındığı yerde, belki bir doğum günü gecesinin sabahı yaptığı ilk iş bir semt pazarını, pazarın ortasından seyretmek olacağı, şüphesiz yapacağı en son işti sanki.

Ne güzeldi, doğum günüydü, doğum günü gecesinin sabahıydı…

Geçip gitmişti işte ötekiler gibi ve öylece kendini yeni bir güne bırakmıştı. Oysa onsuz geçmişti. Silik, belki yitik, belki hatırasız. Kalbinden hiçbir yük alıp götürmeden gittiği gibi, silik, yitik ve hatırasız bir doğum günü ile gitmişti. Arar belki diye beklemediğini ne kadar söylese de, arar belki diye ne kadar beklediğini kendi biliyordu ya.

Kabağı kesen testerenin, bir ileri bir geri katır kutur seslerle gidişine, gittikçe artan bir iç sıkıntısıyla seyre daldı. Küçük çocuğu çoktan annesi alıp gitmişti ama küçük çocuğun aklını, ruhunu görebiliyordu oyuncak tezgahının üzerinde Filiz.

Siluet halinde, hayal meyal bir dünyaydı gördükleri ve zor seçiliyordu sağındaki solundaki nesneler. Cisimler kimi zaman o oluyor, kimi zaman küçük çocuğun istekli ruhu, kimi zamanda kabağı kesmeye devam eden testere tıkırtısı…

Gittiğini hissettiği günü sabahında, gittiğini anlayabilmenin başlangıcında. İşte bu daha zormuş diyebildi, sessizce ve ürkekçe…

Doğum günüydü ve aramalıydı, kalbinde hiç takıntı bırakmadan gitmişti çünkü… gitmenin birkaç gün sonrasında doğum gününü unutmuş olamazdı, onca zaman kutladığı, onca zaman sürprizler yaptığı.

Abla kabak…

Ne ablası ne kabağı diyecek oldu bu genç kız, ürpertiyle baktı tezgaha, bir naylon torba içerisinde ki kabağa, bir kabak satıcısına… ne kabağı!

Kim sürüklemişti onu buraya, nasıl bir sürüklenme, macera ve siluetti ki bu kendinde gördüğü ama tanımadığı…

Kabağı aldı, geri döndü, semt pazarından uzaklaşmak, evine girmek ve kapısını kapatıp bir odasına saklanmak belki en çok istediği, belki, işte o belki ne olduğunu bilmediği kendinden büyük bir belkiydi.

Belkiydi işte, semt pazarında ki herkesin kolaylıkla bilebileceği, anlamını hiç düşünmeyeceği bir belki.

Annesini düşündü, bir ortaokul yılı, küçük bir çocuk yüzüydü. Eve geldiğinde annesi bir kabağı kesiyordu. Seviyordu annesini, annesinin yaptığı her şeyi, elini yüzünü yıkamadan, üstünü değiştirmeden yanına diz çökmüştü, kabakların birini sağa birini sola ittirmeye başlamıştı. Eline vurdu annesi… o devam etmişti. Öyle öğrenmişti kabak yapmayı, derslerini bile önemsemediği, çantayı fırlatıp attığı, Ozan’ın Zeynep’le okul çıkışı samimiyetini gördüğü, güzel bir öğle sonrası öğrenmişti. Seviyordu annesini, elini ittiren hallerini…

Apartmanın kapısında yaşlı teyze merhaba dediğinde Filiz, annesine sarılıyordu.

Merhaba demişti, doğum günü kızının doğum günü gecesinin yorgun bir sabahı, beklentilerinin en yüksek ana çıktığı ama gerçeğe uyandığı bir sabah.

Yorgunum, eve gitmek istiyorum, niye sokağa çıktım bilmiyorum diyebildi. Gitmek istiyordu, evine, yatağına, uyumak istiyordu, elinde yarım bir kabak…

Kendine gel küçük kız diyebildi Yaşlı teyze, Filiz kapıdan içeri geçti, Yaşlı teyze apartmanın bahçesine doğru savurganca yürüdü, Filiz dairesine doğru…

Sessizliğe doğru yürüdü.

Evet sessizdi, her an bir çılgınlıkla karşılaşabileceği bir gürültü kalmamıştı artık. Kollarını tutup sıkıştıran, kucağına alıp havada çevirip yatağa atan, üzerine çıkıp abanan ve her ne yaparsa yapsın onu mutlu etmek için yapan bir gürültü kalmamıştı artık.

Üstelik kalbine hiçbir takıntı bırakmadan gitmişti…

Ama daha kaç gün olmuştu ki doğum gününde aramasın.

Yoksa gerçekten gitmiş miydi…

Gitmişti, elinde yarım bir kabakla bir başına bırakmıştı, bir sabah ansızın, taşınmasına birkaç gün kala, sessizce… yormadan, ağlatmadan, sıkmadan… üzmeden…

Oysa kabak, Filiz kabak severdi, annesini severdi ama kabak pişirmeyi sevmezdi ki, sadece kabak mı!

Kendi halinde tutarsız, bir o kadarda öfkesiz, bir o kadarda istemsiz bir hayatın sürüklediği kimyasının belki aşk bile olmadığı ama her çıkışını aşkın üzerine kurguladığı bir hayatın ortasında kabağın ne işi vardı ki…

Oysa testere kabağı ikiye bölmüştü, Filiz’in kalbini değil. Oyuncağı alamayanda küçük çocuktu Filiz’in kendisi değil.

Mutfağa yürüdü, elinde poşeti bıraktı, sandalyeye oturdu, mutfağa güneş vuruyordu ve aydınlıktı, aydınlığı hissettiği hiç olmadığı kadar şehvetli, hiç olmadığı kadar istekli. İncil’in tükettiği, Kuran’ın yok ettiği şehveti iliklerine kadar hissetti…

Gelseydi ya, doğum günüydü, kutlasaydı ya, sarılsaydı ya. Ne gerek vardı bu kadar uzağa düşmeye, hiç aramamaya.

Şehvet yapışmıştı yakasına, aniden yatağın üzerine de atabilirdi kendini. Elini kolunu her yerinde hissedebilirdi, ayaklarını sıkıştırıp kendini sıkıştırıp İncil’e inat kendisiyle sevişebilirdi. Ağlayabilirdi.

Telefonu çaldı…

Arayabilirdi, aramalıydı, doğum günün kutlu olsun demeliydi, iyi geçirdin mi geceyi diye sormalıydı. Çantasına uzanıp telefonu eline aldıktan sonra bir öfke patladı yüzünde..

Telefonu açtı söyledi hatta, ne var dedi…

Bir şey yok, sormak istedim sadece nasılsın diye.

İyiyim diyebildi, doğum günümdü gece, onu kutladık. Yorgunum o yüzden diyebildi.

Sinirdi, kutlamak onamı kalmıştı doğum gününü, söylemeseydi zaten nerden bilecekti ki, herhalde doğum gününü kutlamak için aramamıştı.

Kutlu olsun o zaman, nerden bilebilirdim ki değil mi ama…

Nerden bilebilirsin ki, hiç sordun mu? Hiç benim kim olduğumu düşündün mü, ya sızlandın ya ağladın ya da kendinden nefret ettirdin beni…

Yeni evine alışmışsın çabucak, daha ilk geceden, tam sana göre.

Evet, doğru tam ona göre, kasıntılı, sıkıntılı ve öfkeli bir gece, yeni komşularıyla salya sümük söyleyişlerin, nezaketin dibe vurduğu, birinin ötekini bile ittiremediği bir doğum günü. Belki hayatının en berbat gecesi, aramamıştı çünkü… sana ne diyemediği için hiçbir şey demedi. Kutladık işte dedi, rahatsız eden biride yoktu diyebildi…

Ne güzel, kendine göre bir yer bulmuşsun. Daha ne ki…

Kendime göre evet, sensiz ve onsuzda diyemedi. Uyuyacağım izin verirsen, daha sonra konuşalım dedi.

Buralardayım dedi adam…

Her nasılsa konuşurken salona yürümüş, her nasılsa çekyatın yanına gelmişti, telefonu sehpaya bıraktı, çekyata attı kendini… ellerini gezdirmek istedi teninde, tenini hissetti, dizlerini çekti göğüslerine doğru…

Tezgahın üzerindeki bıçağı düşündü, şimdi onu almalıydı, kabağı küçük parçalara bölüp, yıkamalıydı, tencereye atmalıydı, şeker katmalıydı, su katmalıydı ve pişirmeliydi…

Ürküntüsü ve korkuncu her neyse neydi, önemli olan yapmalıydı, annesi böyle öğretmişti. Kabağı kesmeliydi ve pişirmeliydi. İkiye bölen testereydi sadece, kesip parçalayacak olan kendisiydi.

Kalkmalıydı ve yapmalıydı… kabağın tatlısını çok severdi çünkü…